رووژی که من بیم وه ماده ر په یدا

** سرگذشت مرحوم شامی کرماشانی به روایت خودش **

رووژی که من بیم ماده ر په یدار

روزی که من به دنیا امدم

قه و مان وه شادی وه خت بی بوون شه یدا

اقوام بسیار خوشحال گشتند

شوکر خوداوند  وه جا  ئاوردن

خداوند را به سبب این فرزند سپاس گفتند

جه شنی وه شادی من به ر پا کردن

وجشن و شادی به پا نمودند

شو یازده هوم  ساعه ت کردن خوه ش

یازدهمین شب از تولدم را نیک یافته (جهت نامگذاری)

ناو به نده نان <<شامی>> سته مکه ش

نامم را شامی(شاهمراد) قرار دادند

تا من وارد بیم  وه ی مهنه ت سه را

تا قدم بر این دنیای پر رنج ومحنت گذاشتم

وه ی دونیای پور جه ور  پور وه ما جه را

بر این دنیای پر از جور وجفا

هه نوو نه شنا سوم چه پ و راست  ده ست

هنوز دست چپ وراست خود را نمی شناختم

ده ست  جه هاندار جه هانبینم به ست

که دست روزگار مرا از قدرت دیدن محروم کرد

سی ساله نیمه  تفل خاروزار

طفل سه ونیم ساله ای بیش نبودم

ما ده رم وه ده رد سه ختی  بی دو چار

که مادرم به بیماری سختی مبتلا شد

شه ش ماه ته مام وه بان جا بی

شش ماه در بستر بیماری بود

عا قه بت ده وای ده ردش فه نا بی

سرانجام مادرم برحمت خدا رفت

له به  عده ز ده سال فه وت مادرم

بعداز ده سال از فوت مادرم

خاک یتیمیش رشیاده سه رم

پدرم را نیز از دست داده ویتیم شدم

من مه نم  ئه رای جه فای زه مانه

من ماندم وروزگار ستمگر

په ی تیر ته عنه ی خیش و بیگانه

تا که  اماج لعن وطعنه همگان قرار گیرم

زمسسان1324(1946)

زمستان 1324 شمسی

1946 میلادی

***************************

منبع:فرنگیس کاویان 1391 اسلام اباد غرب