هــــه‌نــــاســــه‌

بـه‌ گۆشـه‌ی چــاوی بــادامـی!  کـه‌شـێ لـه‌م  چــاوه‌ بــڕوانــه‌

دڵـم  کانـگـای  ئــه‌ویــنـه‌و ســۆز،   ئــه‌ویـنــداری وه‌فـا و مـانـه‌

به‌گۆشه‌ی  له‌چکه‌که‌ی  که‌سکت ده‌بێ شووشه‌ی دڵم بسـڕه‌

تـه‌پ و  تـۆزی  خـه‌فـتبـاری  کـه‌ بــاری سـه‌ر، سـه‌ر و شـانـه‌!

لـه‌  ئـاویــنـه‌ی  بـــزه‌ی رووتا  ده‌بـیــنـم!  ئــایـــه‌تـی  یـــه‌زدان

کـه‌زی هـه‌سـتـم  که ‌تاڵ تاڵه‌، به‌ په‌نجـه‌ی تـۆی ده‌که‌م شـانـه‌

به‌هه‌نگی چاو! مژیت  شیـله‌ی  هـه‌ڵاڵه‌ی!  ئه‌و دڵـه‌ی سوورم

چ شیـریـنـه‌  شه‌که‌ر  لێوم  که‌من  هـه‌نـگ بم  ئـه‌تـۆ  شـانـه!‌

به‌ چــاوی راکـشـاوی خۆت!  به‌ڵێن  بێ  من  هه‌تاکـوو  هـه‌م

هــه‌نــاســه‌و هه‌ست و تاسه‌ت  بم  منی  بێ ماڵ و  کاشانه‌

له ‌پـێـتـه‌ختی حــه‌ز و ئه‌شــقا، چ کـۆشـکـی شــاهــی رازاوه‌!

 بـه‌ بـارشت و  کـزه‌ی  ((پشکـۆ))  بزانێ گه‌ر،  کـه‌لـی خـانه‌!

 نه‌بوو بـڕیـار چه‌کی پێنووس هه‌وێنی ئـه‌شق و مـه‌شقم بـێ

به‌ڵام ئـه‌مـڕۆ  قـه‌ڵـه‌م  دیـلی  ئـه‌ویـن هـایـکــۆو  شڵک ڕانه!‌                          

                           ئـه‌حـمـه‌د یاسـیـنـی پشـکـۆ 2 /3/91